در وصف یک شاهکار؛ اتک به تایتانها!
فوتبال ۳۵۲ – تلویزیون روشن میشود. شکستمان حتمی است. روی کاغذ و توی ذهن. بازیکنان هم انگار در ساقهایشان مانند ذهنیت ما هستند. گل میخوریم. اشکالی ندارد. فاصلهمان زیاد است اما…
آغاز نیمه دوم انگار آغاز دنیایی جدید است. چپ و راست توپ میریزیم. انگار همای سعادت بالزنان به سمت ما آمده و روی شانههایمان لانه کرده. هم میانه میدان فرمانده داریم و هم در خط حمله یک سردار واقعی. اولی را محبی میزند. چشمهایمان درست میبیند؟ این تیم شبیه به هیچ تیم دیگری نیست!
عقب نمیکشیم. دومی را میزنیم و به سد داور میخوریم. شوت میزنیم، سر میزنیم، پا پس نمیکشیم. تلویزیون دلپذیر شده. کیف میکنیم. ژاپن از نیمه جلوتر نمیآید. نبازیم؟ باید در همین ۹۰ دقیقه ببریم!
ژاپن به معنای واقعی در نیمه دوم سحر شده. جادویشان کردیم. پنالتی دقیقه آخر پیش روی ماست و شکست طلسم غول آسیایی… شکست!
این نمایش شجاعانه، فنی، کمنقص و کم نظیر یک شاهکار بود!
هیچ دیدگاهی درج نشده - اولین نفر باشید