آیا فوتبال واقعا دیگر اهمیت ندارد؟

فوتبال ۳۵۲ – فوتبال دیگر دغدغه ما نیست؛ این پرکاربردترین کامنت برای اهالی شبکه‌های اجتماعی است. یک سری، بی‌توجه به شرایط این روز و آن روز، دائما غر می‌زنند و اتفاقا بیشتر از همه، پیگیر این لیگ زوار دررفته و ورشکسته‌اند اما یک سری، بدون «ادا»، ظرفیت موجود را می‌شناسند و می‌دانند در این روزهای پراسترس فوتبال به چه دردمان می‌خورد.

فوتبال دیگر دغدغه نیست اما باور کنید خیلی از مشکلات زندگی مردم نه تقصیر بازیکنان است و نه مربیان. آن‌ها پول می‌گیرند تا «فوتبال» بازی کنند. حتما بین بازیکن دغدغه‌مند و کنشگر با دیگری، تفاوت وجود دارد اما آیا فوتبالیست می‌تواند باعث کاهش قیمت دلار و افزایش کیفیت بنزین شود؟

فوتبال دیگر دغدغه نیست اما می‌شود در آن مطالبه‌گری کرد و ناکارآمدی‌هایی را نشان داد که خیلی ساده قابل تعمیم به قسمت‌های دیگر است. مثال واضحش می‌شود ورزشگاه آزادی که ۳ وزیر آمدند و رفتند اما هنوز بازسازی نشده و این باعث خجالت است.

فوتبال دیگر اولویت نیست چون هزینه حضور در ورزشگاه شامل بلیت و تغذیه میلیونی شده؛ خستگی‌اش هم جای خود اما همین که در این شرایط بد، یک نفر برای دقایقی کوتاه هم بخاطر برد تیم مورد علاقه‌اش شاد باشد (که حتما می‌دانیم از ته دل نیست) یعنی یک مرهم کوتاه مدت. یعنی فوتبال نقش کوچکش را ایفا کرده.

اصل قضیه هم این است که فوتبال اصلا تمام زندگی نیست و نباید باشد اما بهانه‌ای بسیار کوچک برای تحمل، شاید. وقتی صدها کیلومتر راه پیموده می‌شود تا از سراسر این سرزمین خود را برای یک دربی زوار در رفته به ورزشگاه برسانند یعنی هنوز آن بهانه کوچک وجود دارد و می‌شود به آن تکیه کرد؛ هر چند که یک جا بلیت گران است، یک جا تماشاگر احترام نمی‌بینید، یک جا به او توهین می‌شود و تقریبا هیچ جا چمن خوبی نمی‌بیند.

فوتبال دیگر اولویت نیست و نباید هم باشد اما بگذارید پسربچه‌ها هم از شادی گل محبی ذوق کنند و هم با گل آسانی کری بخوانند. بگذارید هرکس، هر چقدر خواست بابت عبور توپ از خط دروازه شاد باشد. آن کسی که از این فوتبال لذت می‌برد یا آن را پیگیری می‌کند گناهکار نیست. آزاری هم به کسی نرسانده. او فقط با این فوتبال حواسش را از زندگی برای دقایقی پرت می‌کند. مثل ما. همین.

انتهای پیام/