بیرانوند و یک دنیا اشتباه؛ همیشه در سمت غلط!

فوتبال ۳۵۲ – فوتبال ایران مصداق عینی آفتابه و لگن هفت دست و شام و نهار هیچی است؛ یعنی شما بیشتر از آنکه داخل زمین تمام توانت را بگذاری، زورت داخل شبکه‌های مجازی و هنگام دیدن میکروفون‌ها است. مساله‌ای که باعث شده مدعیان بهترین نسل فوتبال ایران، فقط در مجازی اینگونه باشند، هرروز هم بر طبل «من بهترینم» بکوبند. حالا هم نوبت یک تقابل عجیب بین بیرانوند و دایی رسیده است.

یک طرف ماجرا علی دایی است که هم روزهای خوب چون قهرمانی حذفی با پرسپولیس و سایپا در لیگ داشته و هم روزهای بد مثلا عملکرد بسیار ضغیف در تیم ملی. اتفاقا مصاحبه‌های او پر از توهم توطئه بود اما به موقع خودش را از فوتبال بیرون کشید و هیچ‌وقت هم برای بازگشتش زور نزد. شاید یکی از دلایل محبوبیت فعلی‌اش هم همین باشد که دیگه داخل جنگ‌های زرگری نشد.

یک طرف دیگر بیرانوندی‌ست که همه‌جا از تلاش‌هایش برای رسیدن به جایگاه فعلی می‌گوید اما واقعیت این است که او با عکس روز اولش کنار برج آزادی هیچ فرقی نکرده جز جیب‌هایی که پر از پول شده‌اند. یعنی شما نه ذره‌ای حرفه‌ای‌گری در او می‌بینید و نه در یک دهه و نیم سخنوری یاد گرفته. یک بار سر هواداران استقلال را بابت کری برید، چند بار هوادار پرسپولیس را با جملاتی زشت تحقیر کرد و در نهایت کارش به مصاحبه‌های پرتعداد و غلط که پر از غرور است، رسید.

فوتبال ایران نباید به قضاوت بین دایی و بیرانوند می‌رسید اما مطرح شدن حرف‌های هتاکانه چون همسفره‌ شدن با دشمنان ایران، تهمت‌های زشت چون دو رو بودن و وقاحت نسبت به علی دایی باعث می‌شود تا بسیاری از اهالی فوتبال یک جهت را انتخاب کنند:

علیرضا صفر بیرانوند که با اتهاماتی چون ورود به فوتبال با شناسنامه دروغین مواجه شده، تا این لحظه احتمالا بدون حضور در کلاس و با رانت شهرت به مدراک تحصیلی دانشگاهی رسیده، هم تبلیغات سیاسی کرده و هم فرصت‌طلب بوده، پاداش‌هایی عجیب چون حواله خودرو در جام جهانی قبلی گرفته و فعلا در مسیر توهین و کنایه به بزرگان فوتبال قرار دارد، هرگز سمت درست نیست!

راه حل ماجرا هم ساده است؛ هم خود بیرانوند و هم رفقای پرمدعیاش، مدتی سکوت کنند و ببینند دشمن نتراشیدن با این استوری‌ها و مصاحبه‌ها چگونه می‌تواند اندکی روی تصویر بدی که نسل فعلی از خود ساخته‌اند، تاثیر بگذارد. خلاصه بگوییم؛ سکوت چندان هم بد نیست.